Zondag 18 Mei 2003

Het is al weer een tijdje geleden en de afgelopen weken is er natuurlijk al weer van alles gebeurd. Ikzelf ben van 1 t/m 10 mei in Nederland geweest en in die tijd zijn we een paar dagen in Disneyland Parijs geweest. De kinderen en ook we zelf hebben enorm genoten. Die 10 dagen zijn omgevlogen. We hebben toch maar besloten om met z'n allen terug te gaan naar Beijing. Wel de goede beslissing denken we, het begint hier weer allemaal een beetje normaal te worden. We raken nu wel gewend aan het regelmatig temperaturen. Met name de kinderen, die worden bij het binnen gaan van de school en ook tijdens de schooldag een aantal malen getemperatuurd. Ze doen dat met een soort laser pistool, erg geavanceerd. Toen Yoran de eerste dag van school terug kwam zij hij tegen Helen "Mama, I don't feel well" terwijl hij z'n voorhoofd vast hield. "En ook Gracie does not feel well". Hij vind het allemaal wel grappig, hij gaat weer heel graag naar school. Ondanks het feit dat ze t/m donderdag toch wel erg moe waren (jet-lag). Gracie is z'n nieuwe vriendinnetje, hij heeft blijkbaar begrepen dat Jessie niet terug kwam en heeft dus maar een ander uitgezocht. Erg gemakkelijk.

Het is hier natuurlijk toch nog wel behoorlijk stil. 45% van de kinderen op school zijn er niet en komen pas na de zomer weer terug. Maar goed we wonen in Beijing en dus zijn we nu hier. Een van de grote voordelen van SARS is dat het spuwen van de Chinezen enorm wordt terug gedrongen. Dat is dus wel positief.

Het weer is fantastisch, we hebben deze week al 3 barbeques gehad, niet slecht. De kids zitten de hele dag al buiten met water te spuiten. Yoran is vanochtend van de fiets afgevallen, hij heeft een blauwe neus en een enorme buil op z'n hoofd. Hij was vanochtend zelfs een beetje dizzy, maar dat is nu weer helemaal weg. Hij rent achter Esmee aan om haar nat te spuiten. Goed, de kok is beneden ik zal eens even gaan kijken hoe het daarmee staat.

Zondag 27 April 2003

Alweer grote veranderingen deze week. Ook Michiel en Margreet (van Breemen) gaan China verlaten. Na slechts 1 1/2 jaar is er helaas geen baan meer voor Michiel. Margreet was natuurlijk Helen's grote steunpilaar in het werk voor Scenic. Het wordt zo langzamerhand gewoon niet leuk meer... Met de verslechterde SARS situatie in Beijing heeft Margreet ook besloten om a.s. dinsdag al te vertrekken. Alweer iemand die zonder afscheid weg gaat. Niet goed.

SARS: de Chinezen hier in Beijing zijn toch wel in paniek. Er wordt gehamsterd, prijzen van produkten schieten omhoog, alhoewel het lijkt de afgelopen 2 dagen wel weer iets mee te vallen. Het is rustig op de weg en zeker in het openbaar vervoer. Veel mensen dragen mondkapjes. Hele kantoorgebouwen worden ontsmet. Drie hospitaals en de direkte omgevening zijn in quarantaine gezet. Treinen ed. worden ontsmet, op ons compound worden auto wielen ontsmet. Op de weg zijn posten ingericht, met name op wegen vanuit Beijing, met politie en mannen in blauw-witte pakken om auto's te controleren (met name taxi's) en te ontsmetten. Allemaal goede akties maar of ze veel effect zullen hebben is nog maar de vraag.

De meeste families zijn nu weg uit Beijing, een redelijk aantal is nog steeds van plan om terug te komen rond 11-14 mei. Velen wachten echter ook af. Beijing blijft natuurlijk wel onze woonplaats en de kans dat we SARS oplopen in en rondom ons compound is absoluut miniem. Op school bijvoorbeeld worden na de vakantie alle kinderen op temperatuur gecontroleerd. Goede maatregelen. Wij zijn nog steeds van plan om ook Helen en de kinderen terug te halen. Het is maar voor een paar weken maar het geeft toch wel weer wat variatie, met name voor de kinderen. Helen kan gewoon niet tot en met Augustus alleen met de kinderen die niets te doen hebben in Nederland zitten. Dus het plan is nu om terug te komen en midden Juni weer naar Nederland te gaan. Ikzelf heb waarschijnlijk midden Juni een cursus in Nederland (als ze me toe laten...) dus dat komt goed uit. Midden Juli kom ik dan weer naar Nederland voor ruim 3 weken (inclusief een weekje in Italie).

Onze ayi is gisteren in ons huis komen wonen. Hun is te kennen gegeven dat als ze hun woonbuurt verlaten ze voorlopig niet meer terug mogen (vanwege SARS risico). De regering doet er alles aan om verspreiding te voorkomen. Lan woont dus nu voor een paar weken in ons huis. Eigenlijk best wel een goed idee, op deze manier loppt zij en dus ook wij het minste risico.

Zondag 20 April 2003

Deze week was duidelijk minder heftig dan vorige week. Uit officiele en (niet officiele) berichten is natuurlijk gebleken dat Beijing 100-200 SARS gevallen kent. Waarschijnlijk zijn het er 1000 omdat Beijing een andere definitie gebruikt voor gevallen die gerapporteerd moeten worden. Ja ze zijn best wel innovatief als het gaat over het beter voordoen van de situatie. Maar het punt dat ik wil maken is het volgende: al hadden we 1000 gevallen in Beijing dan is dat nog steeds maar een ongelofelijk klein percentage. Daar ben ik dus niet bang voor. Statistieken laten zien dat van alle gevallen ongeveer 90% geneest zonder dat geassisteerde beademing (ik geloof dat ze dat zo noemen) nodig is. Dat betekent dus dat er van die 1000 ongeveer 100 zijn die ernstig ziek zijn, zo'n 40 zouden er sterven. Als ik dit vergelijk met het aantal verkeersslachtoffers in een periode van enkele weken dan is het duidelijk dat het op de weg gevaarlijker is. Maar, zoals eerder gezegd hoe staat het met de ziekenhuizen in het geval dat je het krijgt? Het lijkt erop dat er wat verbetering is, waarschijnlijk (maar in praktijk nog niet echt bewezen) hebben artsen van internationale ziekenhuizen toegang tot de patienten. Het is op dit moment nog onduidelijk of ook familie toegang heeft.

De Chinese regering is zwaar bezorgd over de komende mei vakantie, dan zijn namelijk millioenen Chinezen van plan om te reizen met dus een sterk verhoogde kans voor besmetting. De internationale scholen zijn bezorgd dat met name Hong Kong chinezen naar HK zullen reizen en dit niet doorgeven aan de scholen (dit is al gebeurd). Als ze dit namelijk doorgeven mogen de kinderen 10 dagen niet naar school. Als wij op 11 mei terug komen zullen we moeten beoordelen of het slim is om de kinderen de eerste dagen wel naar school te laten gaan. Persoonlijk denk ik dat dat wel OK is als er maar een stricte controle aan de ingang is die alle kinderen met symptonen naar huis stuurt. Zonder symptonen zijn mensen niet besmettelijk.

Gisteravond hebben we het afscheid gehad van Nicky en Guy Mason die naar Milaan gaan verhuizen. Alweer een van onze goede vrienden die weggaat. Met Guy heb ik natuurlijk goede weekenden meegemaakt, de HongKong 7s en een paar weken geleden de Formule 1 in Kuala Lumpur. Milaan is natuurlijk mooi (en er zijn 2 Formule 1 circuits in de buurt...).

Zondag 13 April 2003

Wow, ik weet niet hoe ik dit allemaal moet uitleggen... maar de afgelopen dagen en vanochtend zijn behoorlijk hectisch (en emotioneel) geweest. Laat ik maar eens proberen. Vanwege de SARS situatie in Beijing hebben Andrea en Vince, met hun kinderen Alex, Xavier en Dominic, besloten om een paar weken eerder naar Australie te vertrekken. Ze gaan daar in Melbourne wonen waar Vince een baan heeft bij Cadbury (chocolade ed.). Vanochtend vroeg zijn ze vanuit ons huis vertrokken. Gelukkig hebben we vrijdag avond nog een geimproviseerd afscheidsfeest gehad. Ook op school is er vrijdag nog iets gedaan. Emotioneel. Esmee had het vanochtend moeilijk, Alex was een van haar beste vriendjes (en een van de 2 jongetjes in haar vriendenkring). Vince en Andrea zijn natuurlijk samen met Gwen en Chris onze beste vrienden. We zijn zeer close met hun geweest, samen naar Vietnam op vakantie en Helen heeft natuurlijk voor Vince gezorgd toen hij zwaar ziek in het ziekenhuis lag in Januari van dit jaar. Moeilijk dus. Ze hebben de afgelopen dagen bij ons gelogeerd. Gisteren was het een komen en gaan van vrienden, iedereen had het moeilijk. Gisteravond heeft onze kok nog een heerlijk diner bereid voor ons vieren, als afscheid.

Onze andere beste vrienden - Chris en Gwen en hun kids Mike, Tom en Jessica - gaan natuurlijk ook weg. Ze gaan naar Canada verhuizen. De bedoeling was dat Chris in Mei zou gaan en Gwen en de kinderen in Juni aan het eind van het schooljaar. Afgelopen twee weken zijn Gwen en Chris in Canada geweest voor een hand-over en om een huis te regelen. De kinderen zijn hier gebleven met de moeder van Chris. Toen deze week echter bekend werd dat er meer en meer families besloten om tijdelijk Beijing te verlaten hebben Gwen en Chris vanuit Canada besloten om hun kinderen direkt naar Engeland te evacueren. De kinderen zijn gisteren samen met de moeder van Chris weggevlogen. Geen afscheidsfeest behalve gelukkig iets op school op vrijdag. Dat was dus het tweede beste vriendje van Esmee. En Yoran ... onze schat is nu zijn allerbeste en enige vriendinetje kwijt, ik zit te janken als ik dit intik........... Gwen komt ook niet meer in Beijing, die is gisteren direkt vanuit Canada naar Engeland gevlogen. We zien haar dus ook niet meer, en hebben geen afscheid kunnen nemen..... Gewoon k..!

En dan ... we hebben besloten om Helen en de kinderen ook te evacueren. We hebben dit afgelopen woensdag besloten nadat Shell die mogelijkheid had aangeboden. We hadden hierover gemengde gevoelens want lang niet iedereen heeft deze drastische stap genomen. Sommigen keken wel een beetje vreemd. Wij vonden het echter juist. Vanochtend zijn dus ook Helen, Esmee en Yoran op het vliegtuig gestapt. Alhoewel als ik dit intik staan ze waarschijnlijk nog steeds bij de paspoort controle op Beijing. Ze zullen me nog even bellen als ze het vliegtuig inkunnen. Ik ben er nu 100% van overtuigd dat we de juiste beslissing hebben genomen, want de WHO heeft gisteren Beijing officieel toegevoegd aan de lijst van geinfekteerde gebieden. Ik hoop dat dit vandaag bij aankomst in Nederland geen problemen oplevert. Het zal zeker betekenen dat er komende dagen een exodus van buitenlanders vanuit Beijing zal gaan plaatsvinden. De meesten hebben op het moment dat ik dit tik dit laatste bericht van de WHO nog niet gelezen! (Ik kreeg net een telefoontje van Helen, ze gaan nu het vliegtuig in er zijn ongeveer 70 plaatsen vrij, dat zal dus wel allemaal goed gaan, gelukkig.)

Ikzelf blijf hier en ben van plan om de eerste week van Mei naar Nederland te vliegen en dan met Helen en de kinderen op 10 mei terug te komen. Ik verwacht dat ondanks de huidige onduidelijk situatie in Beijing de komende weken veel meer duidelijkheid zal komen. Wat ik met name verwacht is dat de opvang voor expats, mochten we in aanraking komen met SARS, fors zal verbeteren. Op het moment wordt je dan naar een Chinees ziekenhuis gestuurd. Dat zal zo wel blijven alleen er wordt nu aan gewerkt om dan ook verzorging van buitenlandse artsen te krijgen en -belangrijk - toegang tekrijgen tot de patient. Ik verwacht op dit moment dat we dus 11 Mei weer met de hele familie in Beijing zijn.

Zo dat is er uit.... en dan te bedenken dat maar een week geleden we nog steeds dachten dat Marjan en Robert a.s. dinsdag bij ons op vakantie zouden komen.

Overigens, het praatje van Arie Haan was erg leuk. Zijn ervaringen met het werken met Chinezen in de eerste drie maanden zijn voor ons zeer herkenbaar.

Ik zal jullie op de hoogte blijven houden!

Zondag 6 April 2003

Deze week stond natuurlijk geheel in het teken van SARS. Hoe erg is het echt? Wat verteld de chinese regering ons niet? Jullie denken nu wellicht, ach zo erg zal het niet zijn. Nou dus wel. Het is niet echt geruststellend als elke keer als CNN iets laat zien over SARS in China het beeld wegvalt. Alles, maar dan ook alles wordt gecontroleerd en weggefilterd als China vindt dat men iets niet wil vertellen. Gelukkig heeft men gedurende de week de WHO toegelaten en nu wordt er meegewerkt. Het lijkt erop alsof in Beijing de besmetting wel meevalt. Alhoewel iedereen toch wel zenuwachtig is. Enkele bedrijven hebben familieleden geevacueerd en ook de Amerikaanse ambassade heeft dat afgelopen vrijdag gedaan. Er is echter geen sprake van een epidemie. De grotere bedrijven zoals Shell evacueren dan ook niet. Wel mogen we niet naar Hongkong en Guangdong vliegen. De scholen hebben een strikte controle op leerlingen met koorts, die mogen er niet in. Sommige scholen zijn een week gesloten geweest. Yoran kreeg deze week koorts.... Enige paniek dus... maar het was maar voor een dag, alles OK dus.

Het nare is dat als je hier SARS oploopt je niet naar een internationaal hospitaal mag (dat heeft de regering verboden). Je komt dan dus in een Chinees militair hospitaal terecht, en daar zit je niet op te wachten. Bovendien kun je niet geevacueerd worden, want geen land wil je binnen z'n grenzen hebben. Een aantal families heeft er dan ook aan gedacht om vrouwen en kinderen vrijwillig te evacueren, maar vrijwel niemand heeft dat uiteindelijk gedaan. Het lijkt nu allemaal redelijk onder controle te zijn (in ieder geval in Beijing). De impact op de reis-industrie is echter zeer groot.

Yoran is zaterdag ochtend voor het eerst naar voetbal geweest. Hij zit nu in het "blue tigers" team. Zolang papa in de buurt was wilde hij wel tegen de bal trappen, maar in het veld meedoen met het team, nee dat was nog wat te veel gevraagd. Ik zal kijken of ik wat foto's op het web kan zetten.

Zondag 30 Maart 2003

Er is natuurlijk fors wat gebeurd de afgelopen weken. De oorlog in Irak is begonnen op de ochtend dat ikzelf naar Kuala Lumpur zou vliegen voor de Formule 1 races. We hebben voordat we vertrokken nog even "crisis beraad" gehouden of dat wel slim was. We waren niet zo bang voor aanslagen maar meer voor de mogelijke gevolgen van Moslim reakties tegenover westerlingen. Maleisie is natuurlijk een Moslim land. We hebben reisadviezen van verschillende regeringen bekeken en toch maar besloten om te gaan. Dit bleek een uitstekende beslissing te zijn. Er was helemaal niets te merken van enige agressie. Wel hebben de twee britten in onze groep zich voorgesteld als "Nederlanders" (Ha ha zal hun wel pijn hebben gedaan). De Formule 1 was goed, alhoewel het zeer heet was 35+ C. We hebben 3 dagen genoten, zowel op het circuit als buiten het circuit (in de stad verkopen ze veel bier ...). De tickets die we hadden waren uitstekend. Omdat ze via Shell waren gekocht konden we ook de ferrari pit garage in, zeer indrukwekkend! Die garage's zijn overigens groter dan dat je wel zou denken! Guy (een van de britten) werkt voor BP, die hebben we dus maar even in een ferrari en Shell T-shirt gestoken en op de foto gezet.

Een misschien wat grotere dreiging van de afgelopen weken is SARS ("de longziekte"). Dit begint minder plezierige vormen aan te nemen. Omdat er vele vluchten zijn tussen zuid China en Hong Kong en Beijing is het virus inmuddels ook in Beijing geconstateerd en zijn er enkele mensen gestorven. Overigens het moet worden gezegd dat van alle mensen die het virus oploopt er 4% sterft, de rest geneest weer! Het probleem hier is dat de Chinese regering dit soort berichten onderdrukt en niet bekend maakt hoe ernstig de situatie is. Het is pas enkele dagen geleden dat bekend werd dat er 32 doden zijn inplaats van 1. Waarschijnlijk moeten we meer denken aan 300 doden! Er zijn geruchten dat ook in Beijing een ziekenhuis is gesloten. Wij lopen op dit moment nog niet veel gevaar (denk eraan Beijing is zo groot als Belgie en je moet bijna direkt met iemand die geinfecteerd is in aanraking komen). Buitenlandse vluchten naar Beijing vanuit het westen zijn niet gevaarlijk. Het enige wat we niet doen is vliegen naar grote steden in China. We hebben dan ook ons weekend naar Shanghai (was gepland voor dit weekend) afgezegd. Dit gaan we nu in Mei doen.

Ik ben deze week geinterviewd door een student communicatie wetenschappen in Nederland. Dit naar aanleiding van onze website. Wel grappig dat er meer en meer aandacht komt voor deze site.

Zondag 9 Maart 2003

Eens even kijken, voor mij is het een drukke week geweest, weinig van de kinderen gezien. De meeste dagen pas na 19.30uur terug. Behalve dinsdag maar dat is dan ook de voetbal avond, dan kom ik thuis en ga ik weer gelijk. Esmee heeft vrijdag middag een disco gehad op school, waarna ze een verjaardagsfeestje had en daarna een "sleep-over" (logeer partijtje). Ze kwam zaterdagochtend na 11.00ur weer thuis ... om 's middags alweer naar het volgend verjaardagsfeestje te gaan. Dit keer op een ander compound, een zwempartijtje. Gelukkig hebben de zwemlessen op zaterdag ochtend geholpen. Ze zwemt prima, zelfs zonder zwembril, want die hadden we vergeten.

Gisteravond zijn Helen en ikzelf met Gwen en Chris gaan uit eten. In een erg goed restaurant in de ambassade buurt. Ze hadden uitstekende steak, smullen dus. Vanochtend hebben we in het clubhuis naar de Formule 1 openings wedstrijd gekeken. Wel spanned zo met al die nieuwe regels. Het enige probleempje was dat er dit jaar geen engels commentaar meer beschikbaar is in China ... tja daar moeten we dus wat op verzinnen. Over twee weken heb ik het niet nodig want dan zit ik er live bij in Kuala Lumpur, maar daarna moeten we maar eens kijken. Waarschijnlijk gaan we TV kijken op de Chinese zender en tegelijkertijd engelse radio luisteren via het internet. Dat moet ik maar eens gaan uitproberen.

Ik heb Yoran zaterdag opgegegeven voor voetbal. Zaterdag 5 april gaan we beginnen om 08.30 uur 's ochtends. Esmee begint een week later op zaterdag middag met tennisles. Wat zijn we weer sportief.

Goed ik weet niet meer. Volgende week zal ik wel in de stress zitten op zondag want op maandag moet ik een speech geven op een of andere conferentie hier in Beijing.

Zondag 2 Maart 2003

Alweer een week voorbij. Gwen en Chris hebben deze week definitief te horen gekregen dat ze naar Canada gaan. Chris begint al in Mei, Gwen en de kinderen blijven tot Juni in Beijing. Wat zal dat anders zijn na de grote vakantie, met name voor Helen (Gwen is een van haar allerbeste vriendinnen) en natuurlijk ook Yoran. Hij zal Jessie toch wel fors gaan missen denken we. Hij heeft natuurlijk vanaf het begin bij haar in de klasjes gezeten, eerst bij een peuterklasje en daarna op de huidige school. Nee, dit is niet leuk.

Gelukkig hebben we deze week ook gehoord dat de moeder van Helen en haar broer in Mei naar Beijing komen, dat is weer iets om naar uit te kijken. Overigens hebben we weer een belachelijk druk programma: Ron eind Maart 4 dagen naar de Formule 1 in Kuala Lumpur. Begin April gaan we met een aantal families naar Xi'an in China. Vlak daarna komen Robert en Marjan naar Beijing. Begin Mei waarschijnlijk naar Japan en als dat niet doorgaat naar Shanghai. Eind Mei de moeder en broer van Helen. Tegen het eind van Juni komt Helen alweer naar Nederland. Ikzelf kom in Juli. Eind Juli gaan we een week naar Italie. En we zijn ook al weer bezig met het organiseren van onze vakantie aan het eind van het jaar naar Australie. Tja, nu kunnen we dit allemaal nog doen, als we weer in Nederland wonen dan kan dat allemaal niet meer

Esmee is vrijdag officieel "ingewijd" als beaver bij de scouting. Ze heeft de scouting belofte moeten doen. En trots dat ze was! Zaterdag ochtend heeft ze nu prive zwemles. Ze vind het heerlijk. Yoran gaat ook mee, die vindt het water fantastisch, een konstante brede grijns op z'n gezicht.

Gisteravond zijn we met 4 koppels naar een zeer trendy restaurant in Beijing geweest ("Green T. House"). Een van de beste Aziatische koks (uit Singapore) was daar om te koken. Erg lekker en gezellig.

De temperatuur hier in Beijing gaat een beetje op en neer. Het is nu weer wat kouder en we verwachten de eerste zandstorm van het jaar. Maart is de maand van de zandstormen, niet prettig.

Voorgaande weken

Klik op: vorige weken.