Een wekelijks verhaaltje over het wel en wee van de familie Essers. Voor mensen die niet zelf een keer in het buitenland hebben gewoond is het heel moeilijk voor te stellen wat het "expat-leven" betekent. Ja natuurlijk, iedereen kan zich voorstellen dat we redelijk veel van de wereld zien. De voorstelling die men zich daarvan echter maakt is vaak gebaseerd op vakanties in het buitenland die men zelf een keer heeft gemaakt. Het verschil echter tussen twee weken vakantie in het buitenland en daadwerkelijk wonen in het buitenland is gigantisch. Zowel in positieve als negatieve zin. Wat ons opvalt is dat als we weer terug in Nederland zijn bij familie en vrienden, mensen vaak wel geinteresseerd zijn in hoe ons leven er uit ziet, maar ze zich geen voorstelling kunnen maken van wat het nou echt betekent. Vaak is de interesse oppervlakkig en wordt na een half uur overgeschakeld op de lokale Nederlandse onderwerpen. Begrijpelijk! Daarom willen we door middel van dit "wekelijks dagboek" een verhaal proberen te schrijven dat wellicht kan helpen in het beter voorstellen van de ups en downs van het leven"in den vreemde". Veel plezier bij het lezen van de voorvallen uit het leven van Yoran, Esmee, Helen en Ron Essers in Beijing-China en voorheen in Stavanger-Noorwegen.

Meerdere dagboeken van mensen die in het buitenland leven zijn te vinden via o.a. http://dagboek.startkabel.nl.

Zondag 19 September 2004

Tot en met eind October heb ik geen tijd, werk vorr Shell, werk voor school, afscheid feestjes, partijtjes, vakanties, noem maar op. Vanaf eind october zien we wel weer.

Zondag 27 Juni 2004

Pas laat opgestaan vandaag, vanacht voetbal gekeken (dat begon dus pas om 02.45uur onze tijd). Eindelijk hebben we geleerd hoe we penalties moeten nemen, mooi zo, nu even Portugal verslaan en dan komen we onze vrienden uit Tjechie (hoe schrijf je dat eiegenlijk in het Nederlands?) weer tegen.

Het is hier te stil in Beijing, ik ben 's avonds vaak bezig met een nieuwbouw project op de school. Ik houd me dus wel bezig, maar toch. Afgelopen jaren heb ik gedurende de zomer nog al wat gereisd voor het werk. Deze keer zag het daar niet naar uit, maar zeg nooit nooit want volgend weekend ga ik zeer waarschijnlijk naar Miri in Sarawak voor een week. Als ik dan terug kom is het nog maar 4 dagen voordat ik naar Canada vlieg. Vorig weekend hebben Jeff en Susan Smith (hele goede vrienden) te horen gekregen dat zijn baan er niet meer is. In plaats van 4/5 jaar hier blijven waar ze tot voor kort vanuit gingen is het nu einde oefening op 30 September van dit jaar (na 1 1/2 jaar). Helen is erg "pissed off" want dit is wederom een beste vriendin die weggaat.

Na twee weken geleden een hittegolf te hebben gehad (met herhaaldelijk temperaturen van boven de 40C) was het vorige week wat minder (20-25C). De hitte lijkt nu weer terug te komen, het is weer gewoon snoei heet. Wat is die airco toch een mooie uitvinding. Volgende week en de weken daarna ben ik er dus waarschijnlijk niet. Dus ... prettige zomer vakantie en tot in Augustus!

Zondag 13 Juni 2004

We hebben een paar hectische weken achter de rug. Dit is altijd zo aan het eind van het schooljaar. Ik weet geeneens meer wat we allemaal hebben gedaan, eens even kijken: school afscheid feestjes, elke weekend barbeque (het is deze week een aantal dagen boven de 40C geweest, alhoewel de officiele temperatuur in Beijing nooit boven 39C uitkomt ... boven 40C mogen de Beijing immers een dag vrij nemen.), Yoran kan fietsen zonder wieltjes, vergaderingen op school (ik ben voorzitter van een board-committee dat het overzicht heeft over de school uitbreiding - een project van 15.5 miljoen US $), oma en Wim zijn hier geweest en hebben genoten, een nieuwe chauffeur die uitermate goed bevalt (hij was onze eerste chauffeur die we toen hebben ontslagen maar is nu prima), ik ben een paar dagen in Japan geweest, we hebben een nieuwe laptop computer gekocht, Wim gaat misschien in ons huis in Assen wonen, koijn weggelopen en na twee dagen weer terug gekomen... en zo gaat het maar door. Het leven is hier gewoon ontzettend druk en de tijd vliegt dus om. Helen was echt wel blij om vanochtend met de kids op het vliegtuig te stappen, die zitten als ik dit schrijf al een fors stuk boven Mongolie/Rusland te vliegen. Ikzelf heb vanmiddag natuurlijk weer een barbeque en zal me dus wel vermaken. Op 15 Juli zal ik naar Canada vliegen om na een week weer naar Nederland te gaan.

Zondag 23 Mei 2004

Deze week 40 geworden, 4 van de 5 avonden vergaderingen gehad, Esmee een biathlon gezwommen en gelopen, oma en Wim op bezoek, bij de muur geweest en alweer een chauffeur ontslagen.

Dat was het dan wel zo ongeveer. Het is heerlijk weer en oma en Wim genieten. Die chauffeur kon niet met Helen opschieten. Nou dat heeft ie geweten, midden in het centrum van Beijing heeft Helen hem de wacht aangezegd. Diezelfde dag hem ik hem dus maar de sleutels laten inleveren. We nemen nu over 2 weken de chauffeur van Erik en Therese over. Zij gaan naar Nederland, dat is wel jammer. Erik (en trouwens ook Therese) was een goede colega, we zullen hem missen. Misschien schrijven oma en Wim deze week ook nog wel een paar zinnetjes.

Zondag 16 Mei 2004

Nog 3 dagen... Vanochtend om 08.00 uur zijn Oma Koops en Wim gearriveerd. Een volle vlucht maar alles ging prima. Het is nu 19.10 uur en ze beginnen toch wel fors moe te worden. We hebben ze gezegd om te proberen tot 20.30 uur wakker te blijven, zo snel mogelijk in het normale ritme komen is de truc. Yoran heeft de hele dag met een brede grijns rond gelopen, hij vind het fantastisch dat Wim er is. De hele dag heeft hij gek gedaan. Natuurlijk hebben we in de namiddag even gebarbequed want dat hoort er natuurlijk bij. Vanmiddag zijn we ook even bij de Lido markt geweest, er was sprake van dat de markt morgen dicht zou gaan. Dat blijkt op het laatste moment afgeblazen te zijn. We hebben een heel mooi stenen budha beeld gekocht, erg mooi, deze valt in de kategorie van de 3 keizerinnen die wij hebben (sorry je moet hier op visite komen wilk je dat begrijpen). Erg mooi dus. Helen is afgelopen dinsdag teruggekomen van een paar mooie dagen in Brunei. De laatste dag is Marianne op visite geweest vanuit Sarawak. Dat was dus wel gezellig. Helen is van de week al weer druk aan het werkt geweest.

Esmee heeft woensdag haar eerste optreden met het koor waar ze in zingt, daar gaan we natuurlijk even naar kijken. Vrijdag avond hebben we een diner gehad in de keuken van de chefkok van het Kempinski hotel. Dit was geregeld door de boek-club waar Helen lid van is. We waren met z'n twaalven. Het eten was zeer goed, erg veel. ... We hebben nog nooit zo'n groot chocolade toetje gehad. We horen hier overigens niets meer over SARS, dat schijnt volledig onder controle te zijn.

Voorgaande weken

Klik op: vorige weken.