Svalbard "Expeditie" Mei 1999

Svalbard vakantie 5 t/m 10 mei 1999, dagboek Ron

Vakantiegangers
Jan Willem "tentje" Achterberg
Marleen "scooter jump" Peeters
Piet "høyre Larsen" Lambregts
Jan "5 beren" Nieuwerf
Bart "hiaaaaah" Elias
Dick "zeehonden-snor" Flier
Ron "110 km" Essers

Maandag 3 mei 1999 (21.45hr)

Nog 1 dag en dan … Gisteren al wat kleren bij mekaar gelegd. Vandaag nog overlegt met Jan of er 1 of 2 paar schoenen mee moet. We waren eensgezind … 1 paar bergschoenen en misschien nog een paar slippers. Die heb ik niet en dus ik neem ik m’n bootschoenen maar mee.

Ik ben al een paar dagen de weersvoorspelling voor Svalbard aan het volgen. Geen pijl op te trekken, verandert elke dag behoorlijk. Als het maar goed weer is …

Net (21.30hr) belde Dick die ook al aan het pakken is. Hij werd al een beetje zenuwachtig en vroeg of hij ook handdoeken moest meenemen. Nou dat weet ik dus echt niet. Ik zal nog eens even door de papieren heenlopen. Jan zal voor woensdag ochtend een taxi bestellen om 06.15hr. Hij zal eerst Piet en dan mijzelf oppikken. We hebben met z’n allen tussen 06.30 en 06.45hr afgesproken op Sola airport.

Dinsdag 4 mei 1999 (20.15hr)

Piet, Jan Willem, Jan en ikzelf hebben vandaag op kantoor al wat zitten fantaseren over hoe we die beren straks moeten mee terug nemen. Jan Willem heeft zich voorgenomen om de ijsbeer gewoon bij z’n strot vast te pakken …

Nog even een laatste check en dan alles inpakken. Een rugzak en een vliegtuigtas gaan mee. De weersvoorspellingen zijn ook vandaag weer erg verschillend. We zullen zien. Erik Talleraas had vandaag nog een verhaal over een Nederlander die in Ny-Alesund was opgevreten door een ijsbeer (lang geleden heb ik begrepen).

Woensdag 5 mei 1999 (06.10hr)

Wekker afgelopen om 05.45hr. Ik heb net naar de temperatuur op Svalbard gekeken: -12.7°C (met wind-chill –29.6°C), brrr. Weersvoorspelling ziet er goed uit, zonnig. Daar komt de taxi al, doei!

Woensdag 5 mei 1999 (24.00hr)

Kl 13.10 Ankomst Longyearbyen. Vi møter gruppen på flyplassen og reiser til Svalbard Polar Hotel. Innsjekking.

Kl 15.00 Isgrotting I Longyearbreen. Vel oppe på breen klatrer vi I taustige ned I en smeltevannstunnell under breen. Med hodelykt går vi gjennom den tilfrossne breelven. Vi får se fantastiske isformasjon, is- og snøkristaller. En opplevelse som tar pusten fra de fleste.

Kl. 20.30 Velkomstmiddag serveres I restaurant Nansen.

Iedereen was vanochtend op tijd, zelfs het vliegtuig. We zaten dus echt BACK, behalve Dick natuurlijk en Marleen want die heeft een "goldwing". Bart (heeft ook een "goldwing") was solidair. Koffie was alleen te koop, gelukkig hadden we 45 min stop in Oslo en daarna nog eens een ½ uur in Tromsø. De vluchten gingen goed, slechts ½ uur vertraging. De aankomst op Svalbard was erg indrukwekkend. Volle zon, veel sneeuw en blauwe lucht. Leek vrij warm vanuit het vliegtuig, de jassen hoeven dus niet dicht… Fout!! Erg koud, -11°C maar die wind maakt het ongeveer –25°C!

Netjes opgevangen door Svalbard Polar Travel. In busje naar hotel/appartement. Inchekken, gelijk al een fax voor Ron, ze kunnen hem ook niet missen op kantoor. Bart, Marleen, Piet en Dick krijgen 1 appartement en Jan-Willem, Jan en Ron het andere.

Nog even snel Longyearbyen in om wat kaartjes te kopen en op de post te doen voordat we gaan beginnen aan het "Isgrotting". Daarna met het busje naar de sneeuwscooters, eigen kleren aan. We hebben vandaag nog geen sneeuwscooterpakken. Dit is gaaf, die dingen gaan hard (en we hebben nu nog maar kneusjes van scooters, morgen krijgen we het fatsoenlijke spul). Koud… de neus bevriest. De gids heeft een geweer bij zich, is verplicht. Wel spannend, behoorlijk caliber kogels, moet ook wel voor die beren.

Het "isgrotting" is fraai. Binnenin de gletcher klimmen en kruipen door een smeltwater tunnel. Erg indrukwekkend. Op sommige plaatsen zeer helder ijs. Na 5 kwartier klauteren weer bovenop de gletcher in de wind. Nog even met de scooters naar het begin van de gletcher scheuren. Zeer fraai uitzicht over Longyearbyen.

Het welkomst diner in het restaurant was prima. Goede wijn en erg goede (en dus ook dure) "Artic XO" cognac. Nog even wat gedronken in de pub en daarna naar bed. Je hebt dus geen besef van tijd, altijd zon, net alsof het continue 12.00hr ‘s middags is. Ik had express geen horloge meegenomen, erg apart.

Donderdag 6 mei 1999 (22.30hr)

Kl 07.00 Frokost serveres til kl. 10.00

Kl 09.00 To-dagerstur til Tempelfjorden & Østkysten. Vi drar nordøstover mot Tempelfjorden, et vanvittig flott område, hvor vi overnatter. Spennende lys vil dominere kvelden og natten. Guiden lager et solid måltid, og vi <<prater Svalbard>> utover kvelden. Bort fra sivilisasjonen, oppleve et par døgn uten det hektiske liver hjemme.

Om 08.00hr opgestaan, beetje brak van de drank en de erg droge lucht. Niet echt fantastisch geslapen, dat licht… Het is weer zonnig, -6°C maar nu geen wind, werkelijk de beste omstandigheden die we ons hadden kunnen wensen. Goed ontbijt. Jan heeft zelfs wafels gebakken.

Het is nu 22.30hr en ik zit buiten aan het eind van de bevroren "van Mijenfjord" waar we overnachten. Vandaag was werkelijk onbeschrijfelijk mooi. Hier kom ik zometeen nog wel op terug. Het is nu nog steeds "dag", volop licht, inmiddels wel behoorlijk koud. Zie temperatuur profiel van vandaag. Erik, onze gids, is de sneeuwscooters aan het bijtanken. Dit gebeurt dus niet bij een tankstation maar simpelweg met een aantal jerrycans die we vandaag hebben meegezeuld op de sleden achter de sneeuwscooters. Vandaag was echt uniek, geweldig, eigenlijk niet uit te leggen. Vanochtend hebben we eerst een introductie gehad van Erik. Hij vertelde ons dat we eerst van Longyearbyen met een omweg rg. Barentsburg zouden gaan. Vandaaruit naar het zuiden over een bevroren gletcher en dan naar het oosten rg. Svea. Hier zullen we overnachten in een aantal cabins die daar achtergelaten zijn door een oliebedrijf dat hier naar olie heeft gezocht (en niet gevonden). Na de uitleg krijgen we onze scooterpakken ("boilersuits") uitgereikt. Die dingen zijn warm… Daarna naar de scooters. Dit is simpel werk, een gashendel en een rem en gaan! Dit is echt te gek. Ik heb mazzel en heb een "gidsen" scooter, de meest snelle van het stel. Dit gaat echt hard. Werkelijk fantastisch! De sneeuw, de bergen, de blauwe lucht … het is gewoon niet te beschrijven (alweer niet). We zijn ook langs de webcam gereden. Apart. Jan-Willem heeft de 1e prijs gewonnen voor het omvallen met de scooter (we gingen rechts een berg op en dan moet je tegengewicht geven om niet te vallen, dit deed hij dus niet). Gelukkig niet gewond. Bergen op, bergen af, door sneeuwdalen, over ijsvlaktes, over dichtgevroren fjorden, gletchers, te gek.

Om 14.00hr naderen we Barentsburg, een russische nederzetting (1500 inwoners). Wat een armoe. De meeste mensen werken in de steenkolen mijn. Er zijn hier geen kinderen (niet toegestaan). In het lokale hotel (jawel dat hebben ze ook) hebben we een biertje gedronken. Dit kun je je dus niet voorstellen, zeer aparte sfeer. Ik heb 2 pinnetjes gekocht voor m’n moeder. Die heeft een kennis die deze dingen spaart en hij zal dit dus wel leuk vinden. We hebben even rondgelopen. De tijd heeft hier 60 jaar stilgestaan. Ze hebben ook een bus … nou ja, kijk maar op de foto’s. Na Barentsburg weer op weg over het fjord naar ons lunch plekje. Gaaf, ik heb 110 km gehaald (en had nog gas over). Ik durfde gewoon niet harder. Lunch gehad bij een hutte. Erik had overlevingspakketten"droogvoer" met warm water bij zich. Vis, erg voedzaam. Het weer is werkelijk uniek, ook volgens Erik. Beter konden we het niet treffen. Dit sneeuwscooteren is dus vrij koud als het hard waait. Dan vriest je neus eraf.

Vanaf de lunchplaats zuidwaarts naar de gletcher, langs zeehonden en rendieren. Deze gletcher is fantastisch mooi, gigantische crevasses. Unieke natuurplaatjes, we hebben inmiddels al wel 200 foto’s genomen. Dan wordt het spannend … berensporen …, helaas al wat ouder, geen beer dus. Het eind van de gletcher is heel apart: heel hoog, veel kleuren, ijspegels, sneeuw, ijs, ijs en nog eens ijs. Wel stil maar dat komt doordat het fjord nu nog bevroren is. In de zomer zal dit wel anders zijn als de gletcher langzaam afkalft. Na een korte pauze nu richting het oosten. We moeten nog 50 km (hebben al 100 achter de rug), we moeten om 20.00 uur in Svea zijn, een kleine nederzetting met een kolengroeve. Een takke eind met veel hobbels. Pijn in de nek, kramp in de duim. Eindelijk zijn we er. Boilersuit uit, laarzen uit, muts af, handschoenen uit. Ze hebben hier een douche, wel 2. Marleen en Ron mogen eerst, maar dan terwijl we onder de douche staan … "een BEER" … wordt er geroepen. Snel onder de douche vandaan, pak weer aan, laarzen aan, muts op en met de scooters op zoek naar de beer. En ja, we hebben hem gevonden. Op grote afstand gebleven, te gevaarlijk, wel erg speciaal. Goed gevoel. Hele tijd staan kijken, dit hebben niet veel mensen meegemaakt, een ijsbeer gezien in het wild.

Terug om te eten 21.00hr, grytte (ragout) gemaakt, heel lekker met broccoli. Wijnje erbij en een lekker bakkie koffie. Het is nu 22.30hr en ik zit dit verhaal te schrijven, buiten. De pen werkt niet goed, te koud. De rest is bijna in slaap gevallen. Erik verzorgt de scooters. Ik zal goed slapen, om 08.30 uur ontbijt. Morgen verder naar de oostkust. Wel te rusten.

Vrijdag 7 mei 1999 (00.45hr)

Het is nu 00.45hr. Ik ben net uit m’n bed gehaald door Jan want er zijn weer 2 beren gezien. Ik had eerst weinig zin om op te staan, toch maar gedaan. Zeker de moeite waard, 2 beren, ook weer op grote afstand, toch weer erg indrukwekkend. Behalve Jan en ikzelf is er alleen Erik en een andere excursie groep. De rest van onze groep is niet wakker te krijgen. Zonde.

Vrijdag 7 mei 1999

Etter frokost reiser vi over til Østkysten (dersom været tillater det), hvor store isfjell fra Negribreen ligger innefrosset I fjordisen. Er vi heldige får vi kanskje også se kongen av arktis, Isbjørnen. Vi returnerer til Longyearbyen utpå ettermiddagen.

Kl 20.00 Så er det klart for hundesledetur med overnatting. 2 personer deler et hundespann, og bytter på å kjøre of å være passasjer. Vi setter opp et telt på en egnet plass, og spiser middag før vi tar kvelden.

08.30hr ontbijt gehad. De baas van "Polartun" doet dus echt alles zelf, schoonmaken van de kamers, beddengoed wassen, douches en toiletten schoonmaken, koken, bedienen, beren schieten …

Het ontbijt was gewoon goed, warme broodjes, goed vleesbeleg, ei, toast, noem maar op. De verhalen over de beren en de niet wakker te krijgen hollanders waren volop te horen. Jan beweert inmiddels dat hij als enige 5 beren heeft gezien. Toen Piet namelijk gisteren onderweg pech kreeg met z’n scooter zag Jan in de verte 2 stipjes, beren zegt hij nu een dag later. Er waren ook wat berensporen, zo had hij horen vertellen, en … hij mocht het geladen seinpistool van Erik meenemen naar de rest van de expeditie. Het was namelijk zo dat Piet ver achter lag en Erik en Jan terug zijn gescooterd. Enfin, na de beren verhalen bij het ontbijt zijn we weer op pad gegaan.

Het aantrekken van de pakken is inmiddels een fluitje van een cent. Na het sein "start the engines" (electrische starter op mijn luxe motor), vlogen we met z’n allen langs de korte landingsbaan van Svea - een gat met een paar kamers voor de mijnwerkers en ook hier weer geen families - richting het eind van de "van Mijenfjord". Ikzelf had deze keer de zware slee achter m’n scooter want die touristen scootertjes trokken het niet. De mijne met 700cc, 3 pitter en 100+ PK draait hier z’n hand niet voor om. Het ging wederom met behoorlijke snelheden over de fjord. Mooie video opnames gemaakt door Jan Willem. Kan ook niet anders met dit werkelijk schitterende landschap en onze club vermaarde scooter "hells angels". Jan is onderweg nog een barrel verloren, hij wilde te hoog springen met z’n scooter.

Nadat we op een helling nog wat arctische foto’s hebben genomen en een korte geologische uitleg van Jan hebben gehad – Spitsbergen is een plateau geweest, de gletchers hebben de dalen uitgesleten en aan het westen is er wat tectonische activiteit geweest, waardoor oudere gesteente lagen aan de oppervlakte zijn gekomen – volgen we de beren-sporen de bergen in. Het is dus echt niet uit te leggen hoe mooi dit is (ik verval in herhaling). Sneeuw, wit, bergen, scooters, beren sporen maar geen beren (hadden ze vannacht maar moeten opstaan). Plotseling staan we boven op een plateau en kijken over de ijszee naar het oosten uit. Hier hebben we een gure wind en dat is goed te merken. Dit is behoorlijk koud in het gezicht. We volgen Erik z’n spoor (dit moet nu omdat we benzine moeten sparen) en gaan richting een ijsberg die ergens midden in het fjord is ingevroren. Waanzinnig mooi, ijs helemaal blauw, zon, ook hier weer berensporen. Veel foto’s gemaakt en de ijsberg beklommen. Aan Erik gevraagd: op dit plekje komen dus maar zo’n 200 mensen per jaar. Echt een uniek stukje aarde. Ik zit dit stukje nu overigens te schrijven in de hut van Karl de sleehonden baas (het is nu 09.30hr op 8 mei) en voor me op de grond liggen 7 slaapzakken. Bart ligt op de bank te gapen, hij heeft gesnurkt vannacht. Marleen ligt achteraan nog in diepe coma. Jan zit naast me op z’n Psion te tikken. Hij zat eerst buiten, net als Dick, maar z’n Psion trok de kou niet, stakker, en het is nog wel aan het dooien. Piet is het boek "Mind over matter" aan het lezen, dit gaat over echte bikkels (unsupported over de zuidpool). Vergeleken met Finnes (schrijver van het boek) en z’n maat zijn wij dus echt maar mietjes, homo’s zoals Jan Willem zou zeggen. Jan Willem ligt nog in z’n slaapzak en wilde net nog de kachel aanmaken, over mietje gesproken. OK, terug naar de ijsvlakte van de oostkust. Na de ijsberg zijn we op weg gegaan naar de 2 hutjes in de verte, maar niet nadat we eerst allemaal de afstand moesten raden tot aan de hutjes. Jan en ikzelf zaten er het verst naast met onze 15 km. De GPS van Erik zegt dat het 6.5 km is. Ja we hebben ook een GPS en een radio en een noodbaken bij ons, en natuurlijk het geweer en het seinpistool. Net als een echte expeditie.

De twee hutjes hadden we dus zo bereikt en de koffie wordt klaargemaakt (warm water uit thermoskannen en oplos koffie). Lekker, ook de chocola. Onze geologen konden het niet laten om tussen de steentjes op de berg naar fossielen te zoeken. Het ging hun natuurlijk niet om de fossielen maar om het berg op scheuren met de scooters. Ze kwamen warempel ook nog terug met 2 handen vol inktvis skeletten (ik ben de echte naam vergeten), maar die dingen vindt je dus echt overal. Na de koffie was het tijd voor de volgende trip van 40km richting een hut waar we gingen lunchen. Het ijs was erg hobbelig en ik kreeg zolangzamerhand genoeg van die takke herrie van de scooter, het gebump, de kramp in de duim (van het gas geven) en in de nek. Het werd bovendien bewolkt en we moesten weer van Erik in het spoor blijven. Kortom, blik op oneindig en gaan met die banaan. Een lekker terrasje met een broodje frikandel en een biertje zou ik op dat moment wel aan kunnen. Dit stuk duurde lang. Maar tegen het eind gingen we over het Tempelfjord met heel veel zeehonden en was het toch weer leuk. Die beesten maken van onderaf een wak en gaan dan op het ijs liggen zonnen. Je kunt er niet echt dichtbij komen maar met de super zoom lenzen zijn er goede foto’s te maken, niet door mij natuurlijk want ik heb nog niet zo’n lens. De hut van Svalbard Polar Travel stond er nog en hier kregen we onze lunch, weer van die arctische voedselzakken met heet water. Toch weer lekker, we hadden ook behoorlijk honger. Het begon te sneeuwen en we moesten terug naar Longyearbyen. 60km aan een stuk. Erik heeft er zin in en scheurt behoorlijk door. Nu werd er achterin de groep wat geklaagd over de snelheid (eindelijk lijkt het op een echte expeditie). Het was nu dus gewoon saai. Er was niks te zien, alles is wit, de lucht, de bergen, het fjord. Staren en het spoor blijven volgen, de duim maar weer eens verplaatsen, wat rendieren voorbij scheuren. Longyearbyen is in zicht, eindelijk terug.

Wat een fantastische tocht, onbeschrijfelijk mooi. Terug in het busje van Polar Travel (18.00hr). Er wordt voorgesteld om het honden sleden een dag uit te stellen, niet doen dus, gewoon door bikkelen en om 20.00hr weer vertrekken, tussendoor snel een biertje en een hamburger in de pub. Douchen is er niet bij want we hebben geen kamer.

Om 20.00hr in de landrover van de honden man. Wat een stinkzooi. Karl (zo heet deze man) is dus volstrekt geflipt in z’n zeehondenvellen pak met pijp. We krijgen 2 grote sleden, een met 10 honden en een met 9 honden (Groenlandse huskies). Het zit vrij redelijk op de slee, het gaat niet snel maar het is wel lekker stil. Toch wel apart. De "hoofd" hond trekt vooraan. Hij (Sanak) is ook de enige die echt reageert op de kommando’s voor links ("venstre") en rechts ("hoyre"). Er wordt behoorlijk geschreeuwd door de gidsen. Na een half uur komen we aan bij de hut waar we overnachten. Lekker gegeten (rendieren prut) en best prima geslapen.

Zaterdag 8 mei 1999

Etter frokost legger vi ut over endeløse vider med våre hundespann. Vi gjør flere stopp underveis, og er tilbake I Longyearbyen rundt kl. 18.00. Innsjekking på Svalbard Polar Hotel igjen. Tid på egen hand frem til middag.

Kl. 21.00 Festmiddag med Arktisk tilsnitt serveres I Restaurant Nansen

Een enorm relaxte ochtend, laat opstaan, niks doen en een goed ontbijt. Prima verzorgt. De honden liggen buiten te wachten totdat ze de sleden weer kunnen trekken. Het is wat grauw buiten en het is inmiddels gaan dooien. Om ongeveer 12.00hr zijn we eindelijk met de sleden vertrokken. Die honden zijn toch wel erg sterk. 5 volwassenen en een zware slee is geen probleem. Bergop moet er wel gelopen worden door de twee personen die achterop staan. Poepen gebeurt tijdens het rennen, ook dit betekent behoorlijk wat stank. De honden luisteren vandaag niet echt fantastisch, muv. Sanak. En op een steile helling gaat het dan ook fout. De beesten gaan een bocht om, ik sta achterop niet goed op te letten, - ik had net als bij zeilen in de trapeze moeten gaan hangen – en om ligt de slee met al z’n passagiers. Niks aan de hand, rechtzetten en weer verder. De andere slee met Karl aan het roer is even later twee maal 3 meter bijna loodrecht naar beneden gekukeld met honden en al. Marleen en Jan Willem konden er nog vanaf springen, maar Piet, Karl en Dick vlogen met de honden in de afgrond. Gelukkig ook hier niemand gewond, ook de honden niet. Zolangzamerhand vindt ik het wel een beetje saai worden, je zit maar in die slee en het wordt koud want je doet niks. Tegen een uur of 6 waren we gelukig weer terug en konden we eindelijk een douche nemen. ‘s Avonds een prima maaltijd gehad, ‘s nachts behoorlijk gedronken eerst in de pub van het hotel daarna naar een pub in de winkelstraat en om 02.00hr naar de disco (in "Huset") tot een uur of vier. Voor het slapen gaan redelijk wat water gedronken om de verwachte kater in de ochtend te voorkomen.

Zondag 9 mei 1999

Kl. 08.00 Frokost serveres frem til kl. 10.30. Tid på egenhand frem til lunsj, Vi anbefaler en spasetur I Longyearbuyen.

Kl. 13.00 Lunsj serveres I Restaurant Nansen

Kl. 15.00 Sightseeing I Longyearbuyen met lokalkjent guide. Besøk på Svalbard Museum og Galeri Svalbard.

Kl. 19.45 Transfer til "Huset"

Kl. 20.00 Middag I Restauranten på "Huset".

Allemaal laat wakker. De een heeft wat meer last van de alkohol dan de ander. Ik heb deze keer geen probleem, het werkt echt dat water voordat je gaat slapen. Twee volle glazen water van Jan Willem gekregen, hij dacht namelijk dat hij het 2e glas aan Jan had gegeven (hoezo dronken?).

Na een warme lunch op naar de sightseeing trip. Sommige details eigenlijk best wel interessant. Bijvoorbeeld: door de permafrost (tot 300m diep) is het niet goed mogelijk om hier lijken te begraven. Het kan wel maar na verloop van tijd komen de lijken, overigens goed geconserveerd, weer boven. Het is onder andere hierom dat niemand permanent op Svalbard mag wonen. Ieder inwoner heeft een officieel woonadres nodig op het vaste land, waar hij of zij na overlijden wordt begraven. Natuurlijk zijn er in het verleden wel mensen begraven, zoals bijvoorbeeld mensen die lang geleden aan de Spaanse griep zijn overleden. Hier is vrij recent nog wetenschappelijk onderzoek naar gedaan om te kijken of het virus van de Spaanse griep wellicht was geconserveerd. Ze hebben dit met de grootste zorgvuldigheid moeten aanpakken omdat men bang was voor een nieuwe (wereldwijde) verspreiding van het virus. Men heeft echter niets echt bruikbaars aangetroffen.

Tijdens de tweede wereldoorlog is Longyearbyen plat gebombardeerd door het duitse oorlogsschip Tirpitz (? ) Dit was de enige oorlogsaktie van dit gigantische schip.

Het museum bezoek was best interessant, veel over de dieren op Svalbard. Ze hebben een opgezette ijsbeer met een jong, zeehondjes, een rendier (de Svalbard versie, wat kleiner dan het normale rendier) en veel vogels die op Svalbard voorkomen. Ook hebben ze een kop van een walrus, werkelijk gigantisch. Deze beesten komen hier ook voor, we hebben ze echter niet gezien. Natuurlijk heeft het museum ook veel info over de geologie van Svalbard en de mijnbouw.

Na het museum ook nog naar de Svalbard Galeri gegaan. Mooie schilderijen over Svalbard van een bekende noorse schilder. En een fraaie dia show met veel plaatjes van Svalbard in de winter (noorderlicht erg mooi).

‘s Avonds een erg goed diner gehad in het restaurant "Huset", daarna behoorlijk doorgezakt in de pub van het hotel, samen met verschillende gidsen en hun helpers, erg gezellig. Ik geloof dat Svalbard Polar Travel ons wel een leuke groep vond. Wie weet mogen we nog een keer terugkomen.

Maandag 10 mei 1999

Frokost serveres frem til 10.00. Tid på egen hand frem til lunsj. Vi anbefaler taxfree-handling I f.eks. Svalbardbutikken.

Kl. 11.45 Lunsj serveres I Restaurant Nansen.

Kl. 12.45 Transfer til flyplassen

Kl. 14.05 Avreise fra Longyearbyen

Laatste dag, dus nog wat inkopen doen. Men weet hier erg goed waar geld mee te verdienen is. Nog even een behoorlijke lunch naar binnen werken en dan richting vliegveld. Jammer maar helaas! Het was een fantastische vakantie. De vluchten terug met Braathens via Tromsø en Oslo gingen soepel en om 20.00hr ‘s avonds waren we weer in Stavanger. Nu maar hopen dat de foto’s goed zijn gelukt.

Noorwegen,
Mei 1999
Ron Essers